คัมภีร์พระธรรม หมายถึง หนังสือหรือตำราที่บรรจุคำสอนของพระพุทธเจ้า หรือที่เรียกกันว่า พระไตรปิฎก ซึ่งเป็นคัมภีร์หลักของพระพุทธศาสนาประกอบด้วยพระวินัย (กฎเกณฑ์) พระสูตร (คำสอน) และพระอภิธรรม (หลักธรรมล้วนๆ) โดยมีความหมายกว้างๆ คือ ธรรมะที่เป็นความจริงของธรรมชาติ การปฏิบัติ และคำสั่งสอนที่นำไปสู่การดับทุกข์
.
ความหมายหลัก:
* พระไตรปิฎก: คือ “ตะกร้าสามใบ” ที่บันทึกคำสอนของพระพุทธเจ้า
* พระวินัยปิฎก: กฎระเบียบสำหรับพระภิกษุและภิกษุณี.
* พระสุตตันตปิฎก: พระสูตรต่างๆ ที่ตรัสสอนบุคคลในสถานการณ์ต่างๆ
* พระอภิธรรมปิฎก: คำอธิบายหลักธรรมที่เป็นแก่นสาร (จิต เจตสิก รูป นิพพาน)
.
* พระธรรม: ในความหมายที่ลึกซึ้งคือคำสอนของพระพุทธเจ้าเกี่ยวกับความจริงของชีวิต (อริยสัจ 4) และหนทางสู่การดับทุกข์
* ธรรม: มีความหมายหลากหลาย เช่น ธรรมชาติ, ความจริง, หน้าที่, คุณธรรม, หรือสิ่งที่ใจคิด (ธรรมารมณ์)
.
โดยสรุป: เมื่อพูดถึง “คัมภีร์พระธรรม” โดยทั่วไปจะหมายถึง พระไตรปิฎก (ชุดคัมภีร์) แต่โดยแท้จริงแล้วหมายถึง คำสอนของพระพุทธเจ้า ซึ่งอยู่ในพระไตรปิฎกและเป็นแนวทางปฏิบัติเพื่อความพ้นทุกข์







